Kilka ważnych zdań, część 2

-

Miejsce przeszłości jest w przeszłości.

Łatwo powiedzieć, trudniej zrobić. Niby temat przepracowany, a jednak wraca. Tego, co się wydarzyło nie da się zmienić, ale przeszłość wraca i w zasadzie nie chodzi o to, by nie wracała, to niemożliwe. Raczej o to, by w chwili, w której się odzywa, jakoś sobie radzić. Na przykład prowadząc ze sobą życzliwy i uspokajający dialog. Trauma jest raną, która nigdy nie zniknie, ale może się zagoić. Nie stanie się z dnia na dzień, dlatego kolejne zdanie to: daj sobie czas.

Więcej o przeszłości:

https://annakobietazwyczajna.blogspot.com/2023/06/czy-mozna-zostawic-przeszosc-w.html 

https://annakobietazwyczajna.blogspot.com/2023/07/dylematy-w-sprawie-wybaczania.html

Skup się na tym, jak jest.

Nie jak mogłoby być, jak chcielibyśmy, żeby było, tylko jak jest. I dopiero wtedy można zdecydować co dalej. Mamy skłonność do myślenia życzeniowego. Chciałabym, żeby było tak…, albo tak…, tymczasem dzisiaj jest jak jest i nie ma co tracić energii, na myślenie o tym, jak mogłoby być. 

https://annakobietazwyczajna.blogspot.com/2023/08/jak-jest-o-akceptacji-zdarzen-i.html 

Mogę się dopasować albo postawić na swoim, ważne by była to moja decyzja.

Rzecz o oczekiwaniach, można je spełniać, często należy, mamy pewne zobowiązania, ale świadomie. Nie dlatego, że ktoś tego oczekuje lub weźmie nas na przysłowiowe języki. Ale dlatego, że nawet jeśli nie mamy na coś ochoty, decydujemy się to zrobić, bo mamy po temu powody.

https://annakobietazwyczajna.blogspot.com/2023/07/zycie-w-zgodzie-ze-soba.html

Nie muszę czuć się odpowiedzialna za samopoczucie innych.

Nie muszę brać na siebie emocji innych ludzi, Wy także nie, to nie są Wasze wielbłądy, prawda?

https://annakobietazwyczajna.blogspot.com/2023/08/jak-nie-brac-na-siebie-emocji-innych.html  

Pamiętaj, że zawsze możesz zareagować.

Zdanie, które powtarzam, gdy ktoś narusza moje granice. Staram się o tej lekcji pamiętać, bo jeśli nie zareaguję, zostaję z przykrym uczuciem, że nie potrafiłam o siebie zadbać.

https://annakobietazwyczajna.blogspot.com/2023/11/pamietaj-ze-mozesz-zareagowac-o-tym-by.html

https://annakobietazwyczajna.blogspot.com/2023/06/pozory-moga-mylic.html 

Nie jestem ani gorsza, ani lepsza od innych.

Przydaje się w sytuacjach, w których tracę pewność siebie.

https://annakobietazwyczajna.blogspot.com/2023/06/zgoda-na-siebie-i-poczucie-wasnej.html

Jestem kim jestem i tak jest dobrze, czyli zgoda na siebie.

Gdy czuję się niepewnie, pomaga właśnie to zdanie. Nie wyklucza zmian, nie stanowi usprawiedliwienia, mówi tylko o tym, że mam prawo do szacunku. Oraz o tym, że mam prawo do bycia sobą. A co najważniejsze, że nawet jeśli nie spełniam oczekiwań kogoś z zewnątrz, i tak mogę pozostawać w zgodzie ze sobą.

https://annakobietazwyczajna.blogspot.com/2023/05/banan-nigdy-nie-bedzie-pomarancza.html

Nie żyjesz po to, by inny byli z ciebie zadowoleni.

Powyższe zdanie łączy się z poprzednimi.

Rozumiem, że to dla ciebie ważne, ale znasz już moje zdanie.

Podpowiedź Karin Kuschik, do wykorzystania w sytuacjach, gdy ktoś nalega.

Sposób rozmowy należy dopasować do rozmówcy.

Tego chyba nie ma potrzeby wyjaśniać.

https://annakobietazwyczajna.blogspot.com/2023/05/przepis-na-lepsza-kotnie.html

Lepszy koniec strachu niż strach bez końca.

Czasem może lepiej pozwolić, by coś się wydarzyło niż bać się bez końca, bo gdy się już wydarzy, trzeba posprzątać, ale później można pójść dalej.

Dobrych ludzi także spotykają złe rzeczy.

To zdanie ma kojącą moc, pomogło mi wtedy, kiedy pytałam, dlaczego to się wydarzyło? Dlaczego ja? Tymczasem każdy ma jakąś historię do opowiedzenia.

Trudno...

Zdarza się, że coś pójdzie nie tak, może zamiast rozpamiętywać lepiej przypomnieć sobie to krótkie słowo?

Odpowiadamy wyłącznie za swoje czyny.

To po to, by nie brać odpowiedzialności za coś, co robią inni ludzie, nie czuć wstydu za kogoś, nie brać na siebie nieswoich win.

 A muszę?

Nie chce tego w tej chwili robić, ale czy muszę? Nie potrafię sprostać, ale czy muszę? Nie dam rady, a muszę?

 Czego ja….

bym chciała, czego potrzebuję, czego nie chcę, o czym marzę i czego pragnę?

A co ja na to?

Miałam w zwyczaju zastanawiać się, co ktoś o mnie myśli, czego oczekuje, jak mnie odbiera, co ten ktoś na to, rzadziej zastanawiałam się co sama myślę.

Nie zapominajcie o sobie💝 Dobrego dnia.

Komentarze

Prześlij komentarz

Popularne posty z tego bloga

Kobieta zawiedziona

-
Obraz
Droga Nieznajoma, jak to się stało, że pewnego dnia obudziłaś się i spostrzegłaś, że jesteś w zupełnie innym miejscu, niż zakładał plan na życie? Twoja sytuacja jest z tych nie do pozazdroszczenia, a Ty częściej smutna i przybita niż uśmiechnięta. Wszystko Cię przygnębia, świat od dawna nie ma barw, bo szarość oczywiście się nie liczy. I Ty Nieznajoma, której nikt nie zauważa albo gorzej, jest ktoś, kto od lat udowadnia Ci, jak mało znaczysz lub jak bardzo jesteś nie dość… A przecież kiedyś się kochaliście. Tylko czy to naprawdę była miłość? Ty Nieznajoma, która żyjesz nie swoim życiem.  Nie swoim, bo nikt nie pyta Cię o zdanie, a Ty już dawno straciłaś głos lub nigdy go nie miałaś. I jeszcze Ty, która właśnie opłakujesz stratę, bo on wybrał inną, na dłużej lub tylko na chwilę, a Ty czytasz właśnie, że zdradził, bo nie znalazł w domu tego, czego potrzebował, że to Twoja wina. Czujesz wstyd, dlatego nikomu nie powiedziałaś, więc i Tobie nikt nie powiedział, że zdradził, bo tak...
Read more »

Wiek dojrzały?

-
Obraz
Całkiem niedawno miałam przyjemność zjeść kolację w towarzystwie mojej przyjaciółki J. Znamy się lat naście i zjadłyśmy razem niejedną kolację, a przy tym niejedną przysłowiową beczkę soli. J. jest starsza ode mnie zaledwie kilka lat i śmiało można powiedzieć, że to ta sama grupa wiekowa, 50 plus. Z niewielką różnicą, w moim przypadku ten plus za kilka miesięcy. Obie dostrzegamy zmiany, jakie dokonały się w nas lub w naszym życiu. Naturalnie nie są to zmiany nagłe, raczej proces, który wspólnie obserwujemy. Dostrzegłyśmy też problemy, które łączą wiele kobiet w tym wieku . W tym , czyli w jakim? Katarzyna Sobczuk w eseju Mała empiria określa go początkiem starości, ale też wiekiem środka, bo to etap, w którym dzieci (o ile je mamy) jeszcze nas potrzebują, a starzejący się rodzice zaczynają nas potrzebować coraz bardziej. I wiek, w którym denerwują nas i młodzi i starzy, co z przymrużeniem oka stwierdza autorka. Niektórzy nazywają go dojrzałym, ale jak wiadomo to tylko nazwa, bo ni...
Read more »

Co ze mną nie tak?

-
Obraz
Szczęście sprzyja lepszym, zwykł mawiać kolega mojego męża, a ja w myśli dodawałam, zwłaszcza tym, którzy pochodzą z rodziny dobrze wykształconych i dość zamożnych ludzi, a do tego odziedziczyli dom po babci. Nie brakuje niestety osób, które bezrefleksyjnie głoszą podobne banały. Na przykład taki Pan W. zrobił karierę i ma się całkiem nieźle, nie wszystko się udało, bo jest po rozwodzie, a jego była żona, nie wiedzieć czemu, oczekuje od niego zrozumienia sytuacji, w jakiej się znalazła. W czasie kiedy on realizował się zawodowo, ona pracowała i wychowała dwójkę wspólnych dzieci. Pan W. uważa, że jej sytuacja jest wyłącznie jej sprawą, bo podobnie jak on mogła robić karierę, przecież jej nie zabraniał. Nie wnikam w powody, dla których Pan W. nie ma ochoty zajmować się problemami byłej żony, bywa różnie i zdecydowanie brakuje mi wiedzy, ale samo podejście W. do problemu wiele o nim mówi. Dla porządku dodam, że sytuację opisałam na podstawie jego relacji, a nie opowieści „roszczeniowej”...
Read more »

Wściekam się

-
Obraz
Wściekam się. Wreszcie. To nie jest dla mnie naturalny stan, jestem grzeczną dziewczynką, tyle że czas, który w moim życiu nastał, powoduje zmiany nastroju, na które chyba nie byłam gotowa. Ich intensywność tylko z pozoru utrudnia życie, bo można je wykorzystać do własnych celów. Na przykład to, że się wściekam, jest znacznie wygodniejsze niż ewentualne użalanie się nad sobą. Wściekam się, kiedy czytam, co kobieta po pięćdziesiątym roku życia powinna i czego nie powinna. Wściekam się z powodu stereotypów dotyczących dojrzałych kobiet. Do białej gorączki doprowadzają mnie infantylne nagłówki: pięćdziesięciolatko łap 50 złotych i biegnij do… Naprawdę? Czy ja się czepiam, czy to brzmi lekceważąco? Dlaczego wciąż pozwalamy, żeby ktoś inny decydował o naszej atrakcyjności? Dlaczego atrakcyjność ma zależeć od opinii z zewnątrz lub ogólnie przyjętego kanonu urody? Dlaczego wciąż to przeżywamy? Może pora skorzystać z zasobów, które mamy i zmienić podejście, bo w końcu, czym jest owa atrak...
Read more »

Kłopoty

-
Obraz
Ostatnie lata obfitują w kłopoty, których nie da się zignorować, bo zmieniają mnie i moje życie. Są zaskakujące, przełomowe i z całą pewnością poważne. Niektóre uporczywie trwają od lat, ale przybierają na mocy, czego ostatecznie należało się spodziewać, choć nie było pewności, w jaki sposób się rozwiną, pewne natomiast było, że nie będzie dobrze. Stąd chyba wrażenie, że rozwiązuję wciąż te same problemy, tylko w nowej odsłonie. Kłopot w tym, że niektóre są nierozwiązywalne, wiszą nad głową, paradoksalnie powodując ból pleców, choć głowa też boli i nie tylko metaforycznie. Nie można przeczekać, wyleżeć, przemilczeć, jak w piosence Kasi Nosowskiej i Bartosza Króla, choć można próbować, a już koniecznie trzeba przepłakać i przejść. Kolejną grupę stanowią problemy wynikające z codzienności, które przybierają raczej formę komplikacji. Gdyby nie wspomniane dwie pierwsze kategorie, byłyby zaledwie uciążliwością, a tak często przytłaczają niewspółmiernie do okoliczności. Co nie stanowi nies...
Read more »

Mężowie i wakacyjna lektura wypoczynkowa

-
Obraz
Rzadko ostatnio sięgam po lekkie książki obyczajowe, bo przeczytałam ich już tyle, że trudno o zaskoczenie. Od czasu do czasu jednak wybieram taką „wypoczynkową” literaturę, zazwyczaj w okresie wakacji lub podczas długich zimowych wieczorów, zwykle zwiedziona pozytywną recenzją albo ciekawą okładką. Poszukuję wtedy czegoś świeżego, lekkiego, a najchętniej również zabawnego. Jestem dość przyziemna, pewnie z tego powodu wolę powieści z choć trochę prawdopodobną fabułą, ale ostatnio tak się złożyło, że w moje czytelnicze ręce wpadły zupełnie nierealne historie. Postanowiłam dać im szansę i dobrze, bo całkiem nieźle się bawiłam, a tylko z pozoru błahe perypetie bohaterów, stanowiły pretekst do rozważań na całkiem poważne tematy. Mężowie Holly Gramazio, jest jedną z tych książek. Lekka opowieść o młodej singielce, która pewnej nocy po powrocie do domu, zastaje w nim mężczyznę, podającego się za jej męża. Wraz z pojawieniem się nieznajomego, w otoczeniu zaszły drobne zmiany, a sama Laure...
Read more »

Co słychać dobrego?

-
Obraz
Zaczęłam sobie uświadamiać, że tym, czego potrzebuję jest dostatecznie dużo dobrych rzeczy. Światło, niebo i balkon były dobre. Koszty życia, Deborah Levy   Bohaterka pewnego serialu mówiła, że nie nad wszystkim można zapanować, zawsze jednak można sprzątnąć w szafie. I to oczywiście prawda, nie na wszystko mamy wpływ. Prawdą jest też, że nawet wtedy, kiedy tkwimy głęboko w czarnej dziurze, przeżywamy słabszy okres lub choćby gorszy humor, wciąż możemy coś dla siebie zrobić, a tym, czego wtedy potrzebujemy najbardziej są pozytywne doświadczenia. Niekoniecznie spektakularne, wyrafinowane czy kosztowne, raczej dość zwyczajne, bezpieczne chwile lub ładne, otulające rzeczy, najchętniej takie, do których mamy dostęp. Mam na myśli wszystko to, co sami możemy siebie podarować.   Już dawno zrozumiałam, że ludzie, choćby nawet najmilsi czy najwrażliwsi nie zawsze będą w stanie zrozumieć, przez co przechodzimy. I nawet jeśli są obok nas, prędzej czy później wrócą do swoich z...
Read more »