Anna Kobieta Zwyczajna

Mój syn czytając „matczyne mądrości”, zwrócił mi uwagę, że piszę do kobiet i dla kobiet, a mężczyzn również dotykają kryzysy. Ma rację, a skoro tak, to oznacza, że ja panów dyskryminuję. Córka dodała, że świat dzisiaj jest zdecydowanie bardziej różnorodny i w tej sytuacji niespecjalnie się popisałam. Na domiar złego, albo dobrego, otrzymałam też kilka informacji, że wśród skromnej grupy osób czytających moje wpisy zdarzają się panowie, bardzo im dziękuję i spieszę z przeprosinami. Te sygnały spowodowały, że piszę teraz bardziej ogólnie. Choć problemami typowo męskimi raczej się nie zajmę, chyba, że pomogą panowie z mojego otoczenia, to faktycznie duża część kłopotów i odczuć jest uniwersalna, zwyczajnie ludzka. Ponieważ jest czerwiec, Miesiąc Dumy, swoiste święto bycia sobą - to dzisiaj o równości, nierówności i dyskryminacji. Od ponad 2 lat żyję w kraju, który w tym roku razem z Maltą i Danią znalazł się w pierwszej trójce krajów Unii Europejskiej z najwyższym poziomem równoupra...

Dzień Dziecka Skoro taka okazja, to dzisiejszy wpis będzie o dzieciach. To oczywiście temat rzeka i mogłabym mu poświęcić całą książkę. Dlatego dzisiaj tylko kilka przemyśleń w tematach, które na przestrzeni lat uległy weryfikacji. Nie wypowiem się w sprawie dzieci młodszych, bo mój syn jest już dorosły, a córka to kochana i zarazem upiorna nastolatka. Miałam szczęście, mam fajne dzieciaki, a do tego odporne na moje wpadki i niepowodzenia. To tyle o nich, bo nie jestem przekonana czy chciałyby być bohaterami mojego bloga. I tak, gdy widzę małe dzieci muszą znosić żarty, że ja wiem co z tego wyrasta. A teraz o mnie, czy radzę sobie dobrze z wychowaniem moich dzieci? Bywa różnie. Przyznam, że bywam matką szczęśliwą i zadowoloną, ale też sfrustrowaną i zmęczoną. Mam za sobą momenty, w których myślałam, że zgubiłam instrukcję obsługi. Gdy były małe, byłam zmęczona fizycznie, ale jakoś łatwiej mi było odpowiadać na ich potrzeby, tak dużo było artykułów, książek, wymiany doświadcze...