Anna Kobieta Zwyczajna

Na tym etapie nie musisz myśleć pozytywnie. Po prostu myśl o tym w ten sposób, że nie wiesz jak będzie, ale nie zakładaj, że będzie źle. Daj sobie czas, dzisiaj źle się czujesz, jest jakiś powód, ale już się tym zajęłaś. Opiekuj się sobą i nie walcz ze smutkiem, tylko go nazywaj. Mów do siebie: to moje odczucia, jest mi źle, czuję smutek, dlatego nie mogę myśleć konstruktywnie, to sytuacja przejściowa, trzeba dać sobie czas. I nie walcz ze sobą, ani z tym że nie masz na nic siły, rób co musisz, porozmawiaj z bliskimi, powiedz im, że źle się czujesz, że się tym zajęłaś, ale potrzeba czasu. Walka ze sobą rodzi poczucie winy, ono nie jest Ci do niczego potrzebne. Staram się dodać Ci nieco otuchy, bo potrzebujesz dobra wokół siebie. Masz dzieci, dla nich warto, one potrzebują zdrowej silnej mamy, ponieważ się leczysz, tak będzie. Ten czas też im coś pokazuje. Nie wiem, w jakim są wieku, ale jeśli na tyle duże, żeby rozumiały co się z Tobą dzieje, to otrzymają cenną lekcję, że nawet, wted...

Chyba czasem nawet trzeba, tylko jak to zrobić, bo często jest tak, że my swoje, a nasza pamięć swoje. Łatwo powiedzieć, zostawić przeszłość w przeszłości. Próbowałam poradzić sobie z tematem na różnych płaszczyznach. Miałam do siebie żal o pewne decyzje i wybory, czasem te całkiem dawne. Jak każdy, byłam w sytuacjach, w których musiałam uporać się z trudnymi zdarzeniami i wyrządzonymi krzywdami. Niektórzy dostali od matki natury umiejętność wypierania, ja raczej tendencję do rozpamiętywania. Czasem mam wrażenie, że mój umysł przypomina projektor, który nieustannie wyświetla kadry z przeszłości. Ten pomysł poddał mi Wojciech Eichelberger, wspominając o horrorach w naszych głowach. Sprawdziłam zatem swoją półkę. Są tam filmy obyczajowe, podróżnicze, dramaty, komedie, znajdzie się jakiś kryminał i komedia pomyłek, będzie film psychologiczny i katastroficzny, nie zabraknie seriali. Na półkach nie ma tylko filmów fantastycznych, bo brakuje mi wyobraźni. No i na szczęście horrory mnie o...

Kiedy miałam grubo ponad 40 lat usłyszałam te słowa od terapeutki. Cóż za oczywistość, a jednak w kontekście moich doświadczeń, to prawie odkrycie. Miałam za sobą trudny czas. Nie czułam się wyjątkowa. Wiele osób w tym wieku ma za sobą jakiś trudny czas. Nie wiedziałam też, że to nie koniec, prawdę mówiąc był to zaledwie początek wielkich kłopotów, małych trosk i koniecznych zmian. Pisząc trudny czas, miałam na myśli taki, w którym sobie nie poradziłam, z życiem, problemami i ze sobą. Za to trwałam na stanowisku, że daję radę, a miarą dawania rady był poziom akceptacji tego, co nie powinno być akceptowalne. Tyle że w moim odczuciu było. Praca, którą wykonywałam była akceptowalna, relacje z bliskimi też, dom rodzinny również i oczywiście, to co czułam. Do wytrzymania, więc było nieźle, prawda? Pani Agnieszka z właściwą sobie życzliwością powiedziała: Pani Aniu, życie powinno być dobre i satysfakcjonujące, a nie tylko akceptowalne. To był początek odkłamywania siebie i wszystkiego w czy...