Okresowe przeglądy życia

-

Jakiś czas temu pisałam o zdaniach, z którymi się nie zgadzam. Niektóre wzbudzają we mnie żywą agresję, na przykład, gdy słyszę, że mam być najlepszą wersją siebie, podnosi mi się ciśnienie, a jestem już w takim wieku, że to niezdrowo. Dlatego uważnie wsłuchuję się w zdania, które moje ciśnienie raczej normują. Wiem, że niemal wszystkie, wypowiadane bezrefleksyjnie, mogą szkodzić, ale użyte umiejętnie mają wspierającą mocą.

I tak, bliskie jest mi zalecenie, by sobie nie dokładać, bo życie jest wystarczająco trudne. Trywialne? Na pewno, tylko dlaczego o tym nie pamiętamy? Za to dołożyć sobie… Tak, to potrafimy świetnie. Słowami, tym co na siebie bierzemy, tym co o sobie myślimy, tym, jak siebie i innych traktujemy. Tymczasem życie jest trudne i bardzo kruche. Dlatego:

Nie dokładaj sobie, w życiu i bez tego nie jest łatwo.

Robiąc tyle, co wczoraj cofasz się. Kolejne zdanie szkodnik, bo być może ktoś tak dobrze rozeznał się w swoich potrzebach, że woli "się rozwijać" co drugi dzień, albo potrzebuje przerwy, bo chce się nacieszyć tym, co już osiągnął lub zwyczajnie jest zmęczony. Ewentualnie, jak w piosence Anny Marii Jopek potrzebuje wysiąść, bo tempo mu nie odpowiada, nie nadąża, ma dość:

Niech ktoś zatrzyma wreszcie świat, ja wysiadam

Na pierwszej stacji, teraz, tu!

Niech ktoś zatrzyma wreszcie świat, bo wysiadam

Przez życie nie chcę gnać bez tchu

Jak w kołowrotku bezwolnie się kręcę

Gubię wątek i dni

A jakiś bies wciąż powtarza mi: prędzej!

A życie przecież po to jest, żeby pożyć

By spytać siebie „mieć czy być”?

Bo życie przecież po to jest, żeby pożyć

Nim w kołowrotku pęknie nić (…)

Zamiast tego lepiej pytać siebie, czego dzisiaj potrzebuję?

I zupełnie nowe w moim życiu zdanie: wybierz swój ból, nie traktujcie go do końca serio. Zacytował je Rafał Albiński, w rozmowie z Dariuszem Bugalskim. Te słowa powinny zastąpić inne szkodliwe zdanie, możesz wszystko. Otóż nie, ja nie mogę wszystkiego i Wy też nie, a przekonywanie, że jest inaczej, nikomu nie służy, bo:

Chociaż krowie dasz kakao, nie wydoisz czekolady.

Stanisław Jerzy Lec

Nie możesz wszystkiego, musisz wybrać, często kosztem czegoś innego, a każdy wybór ma konsekwencje i swoją cenę. Nie chcę nikogo pesymistycznie nastrajać, raczej realistycznie, trudności, kłopoty czy frustracja są taką samą, nieodłączną częścią życia jak śmiech, radość czy miłość.

Pan Rafał zachęca do zadania sobie jeszcze innego pytania, po co jest to życie? Tu odpowiedzi będą różne, bo to bardzo indywidualna sprawa, a odpowiedź niełatwa i chyba zależna od momentu, w którym aktualnie się znajdujemy.

Tak czy inaczej, warto siebie pytać, po co mi to życie?

W końcu skupiła się na tym, co obiecała sobie u Carrie-Louise – że spróbuje odważyć się, by przejąć więcej kontroli, i wtedy może, ale tylko może, uda jej się zostać bohaterką własnego życia.

Sally Page, Powierniczka opowieści

A jak już się uda, trzeba będzie dokonywać niełatwych wyborów. Siostra Małgorzata Borkowska ma swoją receptę, na to, by tych konkretnych wyborów nie żałować.

Idzie pani do restauracji, bierze pani kartę, wybiera coś z menu i przynoszą to pani – no to zjada pani ze smakiem, skoro to pani wybrała, ale nie siedzi pani nad talerzem, który stygnie, i nie myśli o tym wszystkim, czego nie wybrała.

Śluby (nie)Posłuszeństwa Justyna Dżbik-Kluge

Zatem skupmy się na smaku. Pomocna będzie uważność:

https://annakobietazwyczajna.blogspot.com/2023/06/uwaznosc.html 

I już ostatnie zalecenie Rafała Albińskiego, regularnie należy dokonywać przeglądów życia, bo inaczej możemy wygrać nie swój wyścig, a na to szkoda życia.

Gdy myślę o przeglądach i codziennych wyborach, nasuwa mi się kolejne ważne zdanie: ustalaj priorytety, nie tylko w teorii, tylko wtedy jest szansa, że wszystko będzie na swoim miejscu.

Na koniec piękne zdanie dla dojrzałych kobiet, a jeśli jeszcze nie osiągnęłyście dojrzałego wieku, odłóżcie je na tył głowy i odkurzcie, gdy dopadnie Was lęk spowodowany upływem czasu. Autorką jest znakomita aktorka, Laura Dern:

Młodość jest piękna, ale dojrzałość ciekawsza.

I z tym przesłaniem Was dzisiaj zostawiam.


 

Komentarze

Prześlij komentarz

Popularne posty z tego bloga

Diagnoza

-
Obraz
Diagnoza mojej mamy skłoniła mnie do przemyśleń na temat naszej relacji. I nie tylko, spowodowała kolejny kryzys emocjonalny w moim życiu. Taka diagnoza dobitnie wskazuje kierunek zmian. Krótko mówiąc, powoli tracę moją mamę.  W jednym z pierwszych postów opisałam swój stosunek do rodziców i nakreśliłam sytuację rodzinną. Mama jest osobą łagodną, bez wygórowanych oczekiwań, chyba w ogóle bez oczekiwań, bez jawnych pretensji, znoszącą po cichu wszelkie życiowe zawirowania i kryzysy. Wszystko jej pasuje. Jest też kobietą całkowicie podporządkowaną mojemu ojcu i jego piciu. A raczej była, bo niestety powoli przestaje być sobą. Nasza relacja nie miała otwartych konfliktów. Zawsze czułam się w jakiś sposób za nią odpowiedzialna i nie chciałam jej dokładać, choć przez lata miałam do niej żal. Nie było mi łatwo odciąć się od jej decyzji, a zaakceptować ich, nie potrafiłam, zrozumieć też nie. Dzisiaj rozumiem przyczyny, z powodu których takie decyzje podejmowała, nie umiała inaczej. Dl...
Read more »

Jeśli ktoś jest w świątecznym nastroju, lepiej nie czytać

-
Obraz
W tym roku święta zapowiadają się dość szczególnie. Niestety nieszczególnie pięknie, raczej szczególnie trudno. W ostatnich latach z każdym rokiem coraz gorzej znoszę świąteczny czas, a w dodatku nie opuszcza mnie wrażenie, że co chwilę są święta. Nie czuję świątecznej atmosfery i nie cieszę się, że znowu nadeszły. Sama nie wiem, czy odczucia, które mi towarzyszą, wynikają z kiepskiego nastroju, czy chodzi o to, że zbyt wiele się zmieniło. A może o to, że nie da się powtórzyć atmosfery sprzed lat, kiedy było mniej komercji, a więcej więzi międzyludzkich? Albo święta miały inny wymiar, bo bliżej mi było do wyznawanej wiary, a teraz już nie potrafię. A może tylko mi się wydaje i wcale wtedy nie było aż tak dobrze, relacje były równie trudne, proces organizacji świąt bardziej wymagający, a atmosfera nie zawsze radosna? Może tylko pewien rodzaj sentymentalizmu się we mnie odzywa? I tęsknota za czasem, w którym o święta martwił się ktoś inny? Albo są to myśli, z kategorii kiedyś to było ,...
Read more »

Notatki Joan Didion

-
Obraz
Literackie spotkanie z Joan Didion było dla mnie objawieniem, bo oto znowu spotykam pisarkę, która swoją wnikliwością, wrażliwością, uważnością i trafnymi diagnozami przemawia do mnie, jak rzadko kto.   Mam za sobą lekturę „Błękitnych nocy” i „Notatek dla Johna”, ale pierwszym moim spotkaniem z autorką był film dokumentalny „Wszystko w rozpadzie”. Joan Didion już nie żyje, pozostawiła po sobie swoje książki. Najsłynniejsza z nich to „Rok magicznego myślenia”, wciąż przede mną, bo nie byłam na nią gotowa. Jest zapisem emocji po śmierci męża i próbą radzenia sobie z żałobą. W „Błękitnych nocach” autorka mierzy się z bólem po stracie dorosłej córki, natomiast „Notatki dla Johna” są odnalezionymi po śmierci pisarki zapiskami, dokumentującymi jej rozmowy z psychiatrą.  Twórczość niezwykle intymna, przenikliwa i do głębi poruszająca. Tym, co mnie przyciąga do literatury tworzonej przez Joan Didion, są jej osobiste refleksje na temat życia, macierzyństwa, rodziny czy społeczeństw...
Read more »

Obraziłam się na lustra

-
Obraz
Obraziłam się na lustra. W zasadzie na wszystkie. Na to w korytarzu, bo nie prezentuję się w nim tak, jakbym sobie tego życzyła. Na to do makijażu, bo gdy tylko je odwrócić, zmienia się w lustro powiększające, a co nie wygląda, jakbym sobie życzyła, w powiększeniu jeszcze bardziej nie wygląda albo właśnie wygląda za bardzo. Można spytać, po co je odwracać? Odpowiedź jest dość oczywista, bez okularów nie sposób się umalować, a w okularach niespecjalnie wygodnie maluje się oczy. Nie, żebym się codziennie malowała, już nie, powiedzmy, że pozwalam mojej skórze odpocząć. Tyle wersja oficjalna. Nie podoba mi się lustro w łazience, wisi jakoś nie tak i wraz z oświetleniem wyraźnie stawia mnie w niekorzystnym świetle. Mam pretensje nawet do tego, które wytrwale stoi w moim wiejskim domku, bo choć to piękna, wiekowa toaletka, jednak odejmuje jakieś 5 kilo. Powiecie, że to chyba dobrze, ale niestety boleśnie przypomina, jak to było 5 kilo temu i znowu jestem niezadowolona. Denerwują mnie te w ...
Read more »

Dlaczego siebie nie lubimy?

-
Obraz
W komentarzu pod jednym z moich tekstów Simera napisała takie zdanie: „Najgorzej jak człowiek sam siebie nie lubi, wtedy ani sam ani inni nie mogą się nim zaopiekować, przytulić, pocieszyć…” Ponieważ to bardzo smutna konkluzja zapytałam ją, czy mogę ten komentarz wykorzystać, bo uznałam, że koniecznie trzeba zająć się tematem. Odpisała, że koniecznie. Pisząc teksty na bloga, staram się je przeplatać, tak, by czasem było refleksyjnie, czasem poważnie, innym razem osobiście albo lekko, z dystansem. I dzisiaj będzie właśnie dość osobiście, bo posłużę się własnym przykładem i odniosę do procesu, który zachodził we mnie samej, a wierzcie mi w nielubieniu siebie mam spore doświadczenie. Zatem dlaczego nie lubimy siebie? Psychologia pewnie ma swoje odpowiedzi, ale nie jestem psychologiem, więc posłużę się własną obserwacją. Myślę, że powody mogą być bardzo różne. Na przykład kulturowe. Wystarczy wspomnieć szkołę naszego dzieciństwa, by zauważyć, że nauczyciele zazwyczaj wskazywali n...
Read more »

O zamiataniu pod dywan

-
Obraz
Nastała jesień, pogoda nie zawsze sprzyja aktywności na świeżym powietrzu, ale wtedy, kiedy nie sprzyja, sprzyja czemu innemu, na przykład wizytom w muzeach, galeriach i innych przybytkach kultury. Taki to był właśnie dzień, deszczowy, wietrzny i chłodny, więc razem z córką wybrałyśmy się do brukselskiego Muzeum Banksy’ego. Wprawdzie M. ma pewne obiekcje w stosunku do słynnego artysty, nie podoba jej się, że jak on maluje na budynkach, to jest sztuka, ale jeśli ona by coś zmalowała, byłoby zwykłym wandalizmem, niezależnie od treści i jakości wykonania. Postanowiła jednak żale zostawić na boku i poprzyglądać się pracom rzeczonego artysty z bliska, a w zasadzie ich znakomitym kopiom. Wspominam o wystawie, bo do dzisiejszego wpisu zainspirowała mnie właśnie jedna z prac Banksy’ego. Mural przedstawia zamiatającą pokojówkę, zamiatającą pod mural oczywiście. Przekaz jest jasny, w Polsce zamiatałaby pod dywan, czyli rzecz o hipokryzji, niewygodnych sprawach, skrywanych tajemnicach i ignorow...
Read more »

Wiek dojrzały?

-
Obraz
Całkiem niedawno miałam przyjemność zjeść kolację w towarzystwie mojej przyjaciółki J. Znamy się lat naście i zjadłyśmy razem niejedną kolację, a przy tym niejedną przysłowiową beczkę soli. J. jest starsza ode mnie zaledwie kilka lat i śmiało można powiedzieć, że to ta sama grupa wiekowa, 50 plus. Z niewielką różnicą, w moim przypadku ten plus za kilka miesięcy. Obie dostrzegamy zmiany, jakie dokonały się w nas lub w naszym życiu. Naturalnie nie są to zmiany nagłe, raczej proces, który wspólnie obserwujemy. Dostrzegłyśmy też problemy, które łączą wiele kobiet w tym wieku . W tym , czyli w jakim? Katarzyna Sobczuk w eseju Mała empiria określa go początkiem starości, ale też wiekiem środka, bo to etap, w którym dzieci (o ile je mamy) jeszcze nas potrzebują, a starzejący się rodzice zaczynają nas potrzebować coraz bardziej. I wiek, w którym denerwują nas i młodzi i starzy, co z przymrużeniem oka stwierdza autorka. Niektórzy nazywają go dojrzałym, ale jak wiadomo to tylko nazwa, bo ni...
Read more »