Proste prawdy
„Życie czasem serwuje ci kupę łajna, a innym razem niezasłużenie nagradza cię bukietem kwiatów. Poradź sobie ze śmierdzącą sprawą najlepiej, jak zdołasz, a potem ciesz się kwiatami.”
Tim
Cantopher, Toksyczni
Upłynęło
trochę czasu, zarówno od mojego pierwszego wpisu, jak i od wydarzeń, które kolejny
raz przeorganizowały mój świat. W ostatnim okresie życie zaserwowało mi raczej
kupę łajna, kwiatami nagradzałam się sama, częściej przy nich pracując niż
wstawiając do wazonu. Pracując, żeby nie zwariować. Trochę się nauczyłam,
zweryfikowałam poglądy i wyciągnęłam wnioski. Muszę przyznać, że nie pisałam,
bo miałam poczucie, że nie mam już nic mądrego do powiedzenia, sytuacja mnie
przerosła. Jednak ten blog jest przede wszystkim zapisem mojego dochodzenia do
dojrzałości, prób, błędów i układania się ze światem, a cały proces opiera się
na poszukiwaniach, one natomiast weryfikują moje przekonania, bo o nie głównie
będzie chodziło.
W
ostatnim wpisie przedstawiłam ówczesną sytuację. Moi rodzice wymagali pomocy.
Okazało się, że bardziej niż zakładałam, bo pod koniec lutego ojciec trafił do
szpitala, miesiąc później na intensywną terapię pod respirator. W tym samym
czasie mama miała ciężką postać zapalenia płuc. W marcu moje życie całkowicie
się zmieniło, oczywiście nie tak, jak zakładał plan. Mój ojciec, wieloletni
alkoholik opuścił szpital jako osoba leżąca, nie potrafił zadbać o swoje
podstawowe potrzeby, a żeby było trudniej, zdiagnozowano u niego psychozę
alkoholową. Mama wstawała z łóżka wyłącznie do toalety, była bardzo słaba i
znacznie pogorszyła się jej pamięć, prawdę mówiąc, nie wiedziała, co się z nią
dzieje. Jak łatwo zgadnąć, kolejny już raz przyszło mi się dowiedzieć, że i w
tej sprawie system nie działa, byliśmy zdani wyłącznie na siebie. Muszę
zaznaczyć, że gdyby nie moja rodzina, przyjaciele, a w szczególności mój brat i
nasza współpraca, nie dałabym rady.
Początkowo
umieściliśmy ojca w prywatnym domu opieki, mamę wzięłam do siebie, zamieszkałam
z nią w moim domu na wsi. Dotychczas wyłącznie letni dom, zmienił się w
przystań dla potrzebujących. Mój brat tak przeorganizował swoje życie, że zamieszkaliśmy
obok siebie, dzieląc się opieką nad rodzicami. Tak, nad rodzicami, bo półtora
miesiąca później ojciec opuścił dom opieki i zamieszkał z nami. Był w miarę
samodzielny, nie pił, nie palił i nawet współpracował, nie pamiętam takiego
ojca, naprawdę znośny facet. Mama bardzo powoli dochodziła do siebie, ale nie
mogła się przyzwyczaić, ciągle się gubiła i nie dało się jej zostawić samej.
Żyłam
na kilka domów, w warszawskim załatwiałam swoje sprawy, w Brukseli odwiedzałam
córkę i męża, mieszkanie rodziców przygotowywaliśmy do sprzedaży, w końcu nie
było szans na ich powrót do lokalu na 4 piętrze w bloku bez windy. Swoje domy
zmieniliśmy w domy opieki, rodzinny sekretariat i stołówkę, a czasem siedzibę
sztabu kryzysowego.
Razem
z bratem rozpoczęliśmy maraton lekarskich wizyt, wakacyjnej turystyki
szpitalnej, szeregu zabiegów, a nawet operacji, bo ojcu groziła amputacja kończyn
dolnych. Zderzenie z systemem opieki zdrowotnej i z ludźmi, którzy system tworzą,
często było bolesnym i upokarzającym doświadczeniem. Wszystko to, żeby postawić rodziców na nogi. I
postawiliśmy, tak skutecznie, że ojciec wrócił do picia.
Będę
szczera, było niezwykle trudno, ale prawdziwe załamanie przeżyłam trzykrotnie,
za każdym razem, gdy mojemu ojcu się poprawiło. Kiedy trafił na OIOM, lekarz
kazał poszukać dowodu, bo leczenie nie skończy się sukcesem, pięć dni później, powiedziano
nam, że mamy ojca zabrać, bo jego stan się poprawił i już nie ma dla niego
miejsca w szpitalu. Był leżący, miał kłopoty z oddychaniem, widział czarne koty
i wybierał się do młyna, ale poprawiło mu się, więc można pana odesłać do domu.
W domu opieki rzucał w opiekunki butami, bredził, miał totalne odloty, odmawiał
współpracy, a gdy usprawnił się ruchowo, próbował uciekać. Jakbym miała łobuza,
który przebywa na wakacyjnych koloniach, bo z domu opieki dzwoniono właśnie do
mnie. Swoją drogą panie mają niezwykle trudną pracę. W końcu znowu mu się poprawiło,
odzyskał siły i rozum, niestety nie zgadzał się na dalszy pobyt.
I
ten ostatni raz, trzy tygodnie temu, znowu mu się poprawiło. Operacja nóg
powiodła się, rekonwalescencja również, mógł pójść na rynek. I poszedł, po to,
żeby wrócić do picia. Nie sam, szybko znalazł kolegów i ochoczo sponsorował
zabawę. Nie pomogły żadne rozmowy i awantury. Marnował wszystko, co zostało wypracowane,
a co najsmutniejsze niszczył nas. I właśnie na to nie mogliśmy pozwolić.
Zaproponowaliśmy panu leczenie, odmówił, na dom opieki nie wyraził zgody,
poinformowaliśmy go, że nie może dłużej z nami mieszkać. Zdecydował, że wraca
do siebie, zaskoczyło go tylko to, że sam, mama została z nami. Sąsiadka próbowała
nas przekonać, że jak wyjedzie, zmarnuje się, ja próbowałam przekonać ją, że
jak zostanie, zmarnuje nas. Ona twierdziła, że to choroba, racja, ale ja odpowiadałam,
że owszem, jednak my wszyscy jesteśmy chorzy, bierzemy leki, leczymy się, więc
jeśli to choroba, powinien chcieć ją leczyć. Ponieważ czuję się odpowiedzialna
za swoją rodzinę, nie mogę pozwolić, by ktokolwiek ją krzywdził. Wokół niemal wszyscy
wiedzą, co powinnam zrobić i jak się zachować. Ja nie, musiałam zweryfikować,
które przekonania są moje, a które innych ludzi.
Tak
obecnie wygląda sytuacja. Czy mam wyrzuty sumienia? Nie, w końcu czuję spokój, głównie
dlatego, że zrobiłam wszystko, co mogłam. Oczywiście wiem, że to dopiero
początek kłopotów. Słyszę głosy znajomych, że po co to, że szkoda było ratować,
ale ja wiem, że tak należało postąpić, dać szansę. Naiwność, przyzwoitość, zbyt
miękkie serce czy głupota? Wszystkiego po trochu. Na początku tej drogi
emerytowana pracownica opieki społecznej, u której szukałam podpowiedzi,
powiedziała, że mój problem polega na zbyt miękkim sercu, a żeby cokolwiek
załatwić i ochronić siebie, będę musiała nauczyć się grać nieczysto. I to
właśnie lekcja płynąca z ostatniego półrocza. Całe to gadanie, że sama
dokonujesz wyboru, że możesz robić to, na co masz ochotę, że nie musisz się
dostosowywać, że to ty jesteś ważna, bierze w łeb w obliczu sytuacji granicznych.
W ostatnim czasie przyjęłam zasadę, że jeśli nie wiem, co mam zrobić, robię to,
co wydaje mi się słuszne i nie robię sobie wyrzutów. Bardzo pomaga poczucie, że
zrobiłam wszystko, co mogłam, reszta nie jest już moim zadaniem, nie każdego da się uratować.
Cieszę się,że jesteś :) Wyczekiwałam i często zaglądałam.
OdpowiedzUsuńTak,to gadanie,że jestesmy panami swojego losu,że wszystko zależy od nas,że możemy co chcemy,to niestety nie tylko puste słowa.Mam wrażenie,że to pułapka.Można to powtarzac albo wpuszczać jednym i wypuszczać drugim uchem dopóki jest dobrze,ale jak pojawiają się problemy to zastosowanie się do tych słów bywa zgubne.Bo albo prowadzi nas do samolubnych czynów albo wpędza w poczucie winy,że ja jednak nie wiem co robić i jak żyć.Jestem gorszy od innych,bo przecież wszyscy w okół są panami swego losu a ja tkwię w styuacjach,w których wbrew sobie coś muszę albo czegoś nie mogę.I to życie kieruje mną a nie ja życiem...
No własnie,taki jest prawdziwy lajf.
Rób po swojemu,bo robisz to najlepiej jak potrafisz.Ściskam serdecznie :)
Bardzo dziękuję, że napisałaś. Tak czy inaczej nie jest to dla mnie łatwy czas. Marzę o spokoju, mam nadzieję, że kiedyś nadejdzie ten lepszy okres. Pozdrawiam serdecznie :)
UsuńCzyli poczatek konca ojca... ciezko na to pozwolic i ciezko na to patrzec ale poki jest swiadomy - nic innego nie da sie zrobic. Moj zmarl ponad 2 lata temu, rowniez dosc dramatycznie, choc nie pil. Szok trwa nadal, juz umiem z nim zyc. Do konca zycia bede myslala, czy cos moglam wiecej?
OdpowiedzUsuńMasz pod opieka mame i masz fajnego brata (moj wystawil mieszkanie na sprzedaz, kiedy ojciec ost raz wyladowal w szpitalu, oczekujac na spadek :00 ). Masz swoja rodzine, ktora na Ciebie czeka. To bardzo duzo, takie rodzinne wsparcie, tacy bliscy.
Ciezkie chwile przezywaja wszyscy od czasu do czasu, potem zbieramy sie w calosc i idziemy dalej, doswiadczeni. Dbaj o siebie i bliskich, jak sie da. Starosc rodzicow nie jest milym czasem.
Bardzo dziękuję, że napisałaś o swoich doświadczeniach. To prawda, jest to dla mnie bardzo trudny czas i niestety nie pierwszy głęboki kryzys w moim życiu. Ta sytuacja bardzo mnie obciąża i różnie sobie z nią radzę, a czasem zwyczajnie nie radzę. Wiem też, że podobnie jak Ty, z tym bagażem już zostanę. Pozdrawiam serdecznie.
UsuńMasz prawo zarowno radzic sobie dobrze, jak nie radzic. Przezywaj wszystko, po malu. Dbaj o siebie na poziomie fizycznym i psychicznym (sen, jedzenie, ruch, wypoczynek, spotkania ze znajomymi, badania lekarskie, czasem krotki wyjazd/urlop).
UsuńMozesz korzystac ze wsparcia specjalisty/ki - terapeutki lub wygadywac sie kolezankom/przyjaciolkom, ktore rozumieja przez co przechodzisz... oby ta sytuacja nie trwala wiele lat, bo bedzie b wykanczajaca.
Moj Tata zawinal sie w 2 mce, a widzialam go 3mce wczesniej i byl w bdb formie :( dla niego to moze nie najgorzej, dla mnie to bylo jak dotad najgorsze zyciowe doswiadczenie. Coz, musimy zyc dalej, a to co bylo zostanie w nas na zawsze. To chyba oznaka dojrzalosci, choc nie takiej dojrzalosci chcialam :(
Z
Bardzo dziękuję za Twoje wsparcie. Dla mnie jest to wyczerpująca sytuacja, ale nie ta najgorsza w życiu, bywało gorzej niestety. Ostatnie kilka lat to prawdziwy tor przeszkód. Dojrzałość chyba faktycznie wiąże się z akceptacją trudnych przeżyć, nie da się ich całkowicie uniknąć. Mam nadzieję, że z upływem czasu śmierć Twojego Taty i związane z nią okoliczności będą mniej bolesne. Zauważyłam, że napisałaś Tata, przez duże T, ja o swoim nigdy bym tak nie napisała. Pozdrawiam serdecznie.
UsuńMnie bardzo irytuje przekonywanie, że wystraczy chcieć, wystarczy dokonać WŁAŚCIWYCH wyborów, a już w ogóle mówienie mi co i jak powinnam... Niestety często w życiu trafiają sie takie sytuacje., że żaden wybór nie jest dobry ani właściwy, bo każdy niesie ze sobą jakieś kolejne problemy albo coś psuje. Moim zdaniem czasem ten cały rzekomy wybór to niemal gra na chybił trafił - spróbuję zrobić tak i zobaczę co to da... Zwykle robimy właśnie tyle, ile w danej chwili jesteśmy w stanie, czasem nawet więcej niż jesteśmy i o wiele za dużo niż logika by nakazywała... Każdy wedle swojego uznania, wiedzy i chęci. Uważam, że Ty zrobiłaś razem z Bratem bardzo dużo bardzo dobrych rzeczy i dokonałaś wielu trudnych wyborów. Szacun wielki. Jesteś bardzo dobrym Człowiekiem! Ale masz rację - nie każdego da się uratować. Nie każdego też warto...
OdpowiedzUsuńMam dokładnie tak samo, od lat zżymam się na te wszystkie obiegowe opinie, wielokrotnie o tym pisałam. Dokonując ostatnich wyborów, chyba pierwszy raz w życiu całkowicie odsunęłam od siebie myśl, jak tę sytuację ocenią sąsiedzi, znajomi i inni ludzie, bo pomyślałam, że nikt z nich nie będzie ponosił konsekwencji, te będziemy ponosili wyłącznie my. A muszę wspomnieć, że staliśmy się tematem plotek, co nie pomaga, ale to chyba nie ja powinnam się wstydzić. Bardzo dziękuję za Twoje ciepłe słowa, są antidotum na te wszystkie plotki. Pozdrawiam serdecznie.
Usuń