Proste prawdy

 „Życie czasem serwuje ci kupę łajna, a innym razem niezasłużenie nagradza cię bukietem kwiatów. Poradź sobie ze śmierdzącą sprawą najlepiej, jak zdołasz, a potem ciesz się kwiatami.”

Tim Cantopher, Toksyczni

Upłynęło trochę czasu, zarówno od mojego pierwszego wpisu, jak i od wydarzeń, które kolejny raz przeorganizowały mój świat. W ostatnim okresie życie zaserwowało mi raczej kupę łajna, kwiatami nagradzałam się sama, częściej przy nich pracując niż wstawiając do wazonu. Pracując, żeby nie zwariować. Trochę się nauczyłam, zweryfikowałam poglądy i wyciągnęłam wnioski. Muszę przyznać, że nie pisałam, bo miałam poczucie, że nie mam już nic mądrego do powiedzenia, sytuacja mnie przerosła. Jednak ten blog jest przede wszystkim zapisem mojego dochodzenia do dojrzałości, prób, błędów i układania się ze światem, a cały proces opiera się na poszukiwaniach, one natomiast weryfikują moje przekonania, bo o nie głównie będzie chodziło.

W ostatnim wpisie przedstawiłam ówczesną sytuację. Moi rodzice wymagali pomocy. Okazało się, że bardziej niż zakładałam, bo pod koniec lutego ojciec trafił do szpitala, miesiąc później na intensywną terapię pod respirator. W tym samym czasie mama miała ciężką postać zapalenia płuc. W marcu moje życie całkowicie się zmieniło, oczywiście nie tak, jak zakładał plan. Mój ojciec, wieloletni alkoholik opuścił szpital jako osoba leżąca, nie potrafił zadbać o swoje podstawowe potrzeby, a żeby było trudniej, zdiagnozowano u niego psychozę alkoholową. Mama wstawała z łóżka wyłącznie do toalety, była bardzo słaba i znacznie pogorszyła się jej pamięć, prawdę mówiąc, nie wiedziała, co się z nią dzieje. Jak łatwo zgadnąć, kolejny już raz przyszło mi się dowiedzieć, że i w tej sprawie system nie działa, byliśmy zdani wyłącznie na siebie. Muszę zaznaczyć, że gdyby nie moja rodzina, przyjaciele, a w szczególności mój brat i nasza współpraca, nie dałabym rady.

Początkowo umieściliśmy ojca w prywatnym domu opieki, mamę wzięłam do siebie, zamieszkałam z nią w moim domu na wsi. Dotychczas wyłącznie letni dom, zmienił się w przystań dla potrzebujących. Mój brat tak przeorganizował swoje życie, że zamieszkaliśmy obok siebie, dzieląc się opieką nad rodzicami. Tak, nad rodzicami, bo półtora miesiąca później ojciec opuścił dom opieki i zamieszkał z nami. Był w miarę samodzielny, nie pił, nie palił i nawet współpracował, nie pamiętam takiego ojca, naprawdę znośny facet. Mama bardzo powoli dochodziła do siebie, ale nie mogła się przyzwyczaić, ciągle się gubiła i nie dało się jej zostawić samej.

Żyłam na kilka domów, w warszawskim załatwiałam swoje sprawy, w Brukseli odwiedzałam córkę i męża, mieszkanie rodziców przygotowywaliśmy do sprzedaży, w końcu nie było szans na ich powrót do lokalu na 4 piętrze w bloku bez windy. Swoje domy zmieniliśmy w domy opieki, rodzinny sekretariat i stołówkę, a czasem siedzibę sztabu kryzysowego.

Razem z bratem rozpoczęliśmy maraton lekarskich wizyt, wakacyjnej turystyki szpitalnej, szeregu zabiegów, a nawet operacji, bo ojcu groziła amputacja kończyn dolnych. Zderzenie z systemem opieki zdrowotnej i z ludźmi, którzy system tworzą, często było bolesnym i upokarzającym doświadczeniem. Wszystko to, żeby postawić rodziców na nogi. I postawiliśmy, tak skutecznie, że ojciec wrócił do picia.

Będę szczera, było niezwykle trudno, ale prawdziwe załamanie przeżyłam trzykrotnie, za każdym razem, gdy mojemu ojcu się poprawiło. Kiedy trafił na OIOM, lekarz kazał poszukać dowodu, bo leczenie nie skończy się sukcesem, pięć dni później, powiedziano nam, że mamy ojca zabrać, bo jego stan się poprawił i już nie ma dla niego miejsca w szpitalu. Był leżący, miał kłopoty z oddychaniem, widział czarne koty i wybierał się do młyna, ale poprawiło mu się, więc można pana odesłać do domu. W domu opieki rzucał w opiekunki butami, bredził, miał totalne odloty, odmawiał współpracy, a gdy usprawnił się ruchowo, próbował uciekać. Jakbym miała łobuza, który przebywa na wakacyjnych koloniach, bo z domu opieki dzwoniono właśnie do mnie. Swoją drogą panie mają niezwykle trudną pracę. W końcu znowu mu się poprawiło, odzyskał siły i rozum, niestety nie zgadzał się na dalszy pobyt.

I ten ostatni raz, trzy tygodnie temu, znowu mu się poprawiło. Operacja nóg powiodła się, rekonwalescencja również, mógł pójść na rynek. I poszedł, po to, żeby wrócić do picia. Nie sam, szybko znalazł kolegów i ochoczo sponsorował zabawę. Nie pomogły żadne rozmowy i awantury. Marnował wszystko, co zostało wypracowane, a co najsmutniejsze niszczył nas. I właśnie na to nie mogliśmy pozwolić. Zaproponowaliśmy panu leczenie, odmówił, na dom opieki nie wyraził zgody, poinformowaliśmy go, że nie może dłużej z nami mieszkać. Zdecydował, że wraca do siebie, zaskoczyło go tylko to, że sam, mama została z nami. Sąsiadka próbowała nas przekonać, że jak wyjedzie, zmarnuje się, ja próbowałam przekonać ją, że jak zostanie, zmarnuje nas. Ona twierdziła, że to choroba, racja, ale ja odpowiadałam, że owszem, jednak my wszyscy jesteśmy chorzy, bierzemy leki, leczymy się, więc jeśli to choroba, powinien chcieć ją leczyć. Ponieważ czuję się odpowiedzialna za swoją rodzinę, nie mogę pozwolić, by ktokolwiek ją krzywdził. Wokół niemal wszyscy wiedzą, co powinnam zrobić i jak się zachować. Ja nie, musiałam zweryfikować, które przekonania są moje, a które innych ludzi.

Tak obecnie wygląda sytuacja. Czy mam wyrzuty sumienia? Nie, w końcu czuję spokój, głównie dlatego, że zrobiłam wszystko, co mogłam. Oczywiście wiem, że to dopiero początek kłopotów. Słyszę głosy znajomych, że po co to, że szkoda było ratować, ale ja wiem, że tak należało postąpić, dać szansę. Naiwność, przyzwoitość, zbyt miękkie serce czy głupota? Wszystkiego po trochu. Na początku tej drogi emerytowana pracownica opieki społecznej, u której szukałam podpowiedzi, powiedziała, że mój problem polega na zbyt miękkim sercu, a żeby cokolwiek załatwić i ochronić siebie, będę musiała nauczyć się grać nieczysto. I to właśnie lekcja płynąca z ostatniego półrocza. Całe to gadanie, że sama dokonujesz wyboru, że możesz robić to, na co masz ochotę, że nie musisz się dostosowywać, że to ty jesteś ważna, bierze w łeb w obliczu sytuacji granicznych. W ostatnim czasie przyjęłam zasadę, że jeśli nie wiem, co mam zrobić, robię to, co wydaje mi się słuszne i nie robię sobie wyrzutów. Bardzo pomaga poczucie, że zrobiłam wszystko, co mogłam, reszta nie jest już moim zadaniem, nie każdego da się uratować.




Komentarze

  1. Cieszę się,że jesteś :) Wyczekiwałam i często zaglądałam.
    Tak,to gadanie,że jestesmy panami swojego losu,że wszystko zależy od nas,że możemy co chcemy,to niestety nie tylko puste słowa.Mam wrażenie,że to pułapka.Można to powtarzac albo wpuszczać jednym i wypuszczać drugim uchem dopóki jest dobrze,ale jak pojawiają się problemy to zastosowanie się do tych słów bywa zgubne.Bo albo prowadzi nas do samolubnych czynów albo wpędza w poczucie winy,że ja jednak nie wiem co robić i jak żyć.Jestem gorszy od innych,bo przecież wszyscy w okół są panami swego losu a ja tkwię w styuacjach,w których wbrew sobie coś muszę albo czegoś nie mogę.I to życie kieruje mną a nie ja życiem...
    No własnie,taki jest prawdziwy lajf.
    Rób po swojemu,bo robisz to najlepiej jak potrafisz.Ściskam serdecznie :)

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. Bardzo dziękuję, że napisałaś. Tak czy inaczej nie jest to dla mnie łatwy czas. Marzę o spokoju, mam nadzieję, że kiedyś nadejdzie ten lepszy okres. Pozdrawiam serdecznie :)

      Usuń
  2. Czyli poczatek konca ojca... ciezko na to pozwolic i ciezko na to patrzec ale poki jest swiadomy - nic innego nie da sie zrobic. Moj zmarl ponad 2 lata temu, rowniez dosc dramatycznie, choc nie pil. Szok trwa nadal, juz umiem z nim zyc. Do konca zycia bede myslala, czy cos moglam wiecej?

    Masz pod opieka mame i masz fajnego brata (moj wystawil mieszkanie na sprzedaz, kiedy ojciec ost raz wyladowal w szpitalu, oczekujac na spadek :00 ). Masz swoja rodzine, ktora na Ciebie czeka. To bardzo duzo, takie rodzinne wsparcie, tacy bliscy.

    Ciezkie chwile przezywaja wszyscy od czasu do czasu, potem zbieramy sie w calosc i idziemy dalej, doswiadczeni. Dbaj o siebie i bliskich, jak sie da. Starosc rodzicow nie jest milym czasem.

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. Bardzo dziękuję, że napisałaś o swoich doświadczeniach. To prawda, jest to dla mnie bardzo trudny czas i niestety nie pierwszy głęboki kryzys w moim życiu. Ta sytuacja bardzo mnie obciąża i różnie sobie z nią radzę, a czasem zwyczajnie nie radzę. Wiem też, że podobnie jak Ty, z tym bagażem już zostanę. Pozdrawiam serdecznie.

      Usuń
    2. Masz prawo zarowno radzic sobie dobrze, jak nie radzic. Przezywaj wszystko, po malu. Dbaj o siebie na poziomie fizycznym i psychicznym (sen, jedzenie, ruch, wypoczynek, spotkania ze znajomymi, badania lekarskie, czasem krotki wyjazd/urlop).

      Mozesz korzystac ze wsparcia specjalisty/ki - terapeutki lub wygadywac sie kolezankom/przyjaciolkom, ktore rozumieja przez co przechodzisz... oby ta sytuacja nie trwala wiele lat, bo bedzie b wykanczajaca.

      Moj Tata zawinal sie w 2 mce, a widzialam go 3mce wczesniej i byl w bdb formie :( dla niego to moze nie najgorzej, dla mnie to bylo jak dotad najgorsze zyciowe doswiadczenie. Coz, musimy zyc dalej, a to co bylo zostanie w nas na zawsze. To chyba oznaka dojrzalosci, choc nie takiej dojrzalosci chcialam :(
      Z

      Usuń
    3. Bardzo dziękuję za Twoje wsparcie. Dla mnie jest to wyczerpująca sytuacja, ale nie ta najgorsza w życiu, bywało gorzej niestety. Ostatnie kilka lat to prawdziwy tor przeszkód. Dojrzałość chyba faktycznie wiąże się z akceptacją trudnych przeżyć, nie da się ich całkowicie uniknąć. Mam nadzieję, że z upływem czasu śmierć Twojego Taty i związane z nią okoliczności będą mniej bolesne. Zauważyłam, że napisałaś Tata, przez duże T, ja o swoim nigdy bym tak nie napisała. Pozdrawiam serdecznie.

      Usuń
  3. Mnie bardzo irytuje przekonywanie, że wystraczy chcieć, wystarczy dokonać WŁAŚCIWYCH wyborów, a już w ogóle mówienie mi co i jak powinnam... Niestety często w życiu trafiają sie takie sytuacje., że żaden wybór nie jest dobry ani właściwy, bo każdy niesie ze sobą jakieś kolejne problemy albo coś psuje. Moim zdaniem czasem ten cały rzekomy wybór to niemal gra na chybił trafił - spróbuję zrobić tak i zobaczę co to da... Zwykle robimy właśnie tyle, ile w danej chwili jesteśmy w stanie, czasem nawet więcej niż jesteśmy i o wiele za dużo niż logika by nakazywała... Każdy wedle swojego uznania, wiedzy i chęci. Uważam, że Ty zrobiłaś razem z Bratem bardzo dużo bardzo dobrych rzeczy i dokonałaś wielu trudnych wyborów. Szacun wielki. Jesteś bardzo dobrym Człowiekiem! Ale masz rację - nie każdego da się uratować. Nie każdego też warto...

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. Mam dokładnie tak samo, od lat zżymam się na te wszystkie obiegowe opinie, wielokrotnie o tym pisałam. Dokonując ostatnich wyborów, chyba pierwszy raz w życiu całkowicie odsunęłam od siebie myśl, jak tę sytuację ocenią sąsiedzi, znajomi i inni ludzie, bo pomyślałam, że nikt z nich nie będzie ponosił konsekwencji, te będziemy ponosili wyłącznie my. A muszę wspomnieć, że staliśmy się tematem plotek, co nie pomaga, ale to chyba nie ja powinnam się wstydzić. Bardzo dziękuję za Twoje ciepłe słowa, są antidotum na te wszystkie plotki. Pozdrawiam serdecznie.

      Usuń

Prześlij komentarz

Popularne posty z tego bloga

Uważaj, o czym marzysz...

Jeśli ktoś jest w świątecznym nastroju, lepiej nie czytać

Notatki Joan Didion

Diagnoza

Mówi ludziom to, co jej zdaniem chcą usłyszeć...

Czułe miejsca