Uważaj, o czym marzysz...

Uważaj, o czym marzysz… głosi znane porzekadło, że jest prawdziwe przekonałam się w ostatnim czasie. Nie pierwszy i nie ostatni raz oczywiście. Byłam sfrustrowana przedłużającym się pobytem w Brukseli. Po cichu marzyłam o powrocie do Polski. Dzień dobry, jestem z Polski, jak śpiewa Jakub Skorupa, no i ja właśnie jestem, ze wszystkimi tego konsekwencjami. Marzyłam o powrocie, bo w kraju nad Wisłą żyje mi się łatwiej. Załatwianie spraw bez bariery językowej, wydaje się znacznie prostsze, czy tak faktycznie jest? Niekoniecznie, ale wiecie, jak to wygląda, na odległość wszystko wydaje się łatwiejsze, a trawa w ogródku sąsiada bardziej zielona. Tymczasem okazało się, że marzyłam niedbale i niedokładnie, przed czym przestrzegała poetka Wisława Szymborska:

Marzymy, ale jak niedbale, niedokładnie! „Chcę być ptakiem”, powiada ten i ów. Ale gdyby posłuszny los zamienił go w indyka, czułby się zawiedziony.

Wisława Szymborska,

Ćwiartka Szymborskiej, czyli lektury nadobowiązkowe,

wybór Jacek Dehnel

Tego rodzaju zawód właśnie mnie spotkał, w sprawie bardzo poważnej. Otóż wszystko wskazuje na to, że faktycznie częściej i dłużej będę przebywać w Polsce. Niestety te pobyty nie będą miały nic wspólnego z rozrywką, bo wiążą się z koniecznością zapewnienia opieki moim rodzicom. Co do mamy, to bardziej chęć zapewnienia opieki, w sprawie ojca przykra konieczność. W końcu mówimy o człowieku, który swoim piciem uprzykrzał i wciąż uprzykrza życie całej rodziny. W dodatku jest trudny i niereformowalny, przekonanie go do czegokolwiek jest walką z wiatrakami. I za nic ma wszelkie prośby. A jednak niezależnie od tego, jaki rodzic był, pewnego dnia większość z nas staje przed problemem zapewnienia mu pomocy i opieki. Rodzice bywają różni, dlatego nie zawsze chcemy tę opiekę sprawować osobiście, a nawet jak są najlepsi, nie zawsze mamy taką możliwość. Doskonale to rozumiem i nigdy nikogo w tej sprawie nie oceniam, w każdym przypadku to indywidualna i bardzo trudna decyzja.

Niezależnie od formy opieki zwykle to dzieci zajmują się jej organizacją, taka kolej rzeczy. W moim przypadku był to pełzający proces, więc zdążyłam się powoli do tej myśli przyzwyczaić, co niestety nie czyni jej w żadnym stopniu łatwiejszą. Na tę chwilę moi rodzice są w takim stanie zdrowia, że nie wymagają całodobowej opieki, ale potrzebują już pomocy i codziennego wsparcia, czas, w którym mogli żyć samodzielnie, właśnie dobiega końca, dlatego wraz z bratem podjęliśmy decyzję, że spróbujemy konieczną opiekę sprawować osobiście.

Najbardziej bałam się, że będę musiała wrócić do mojego rodzinnego domu, co byłoby dla mnie największą karą. Nie wydawało mi się to nawet przez chwilę możliwe, było przerażające. Na szczęście, choć nie chcę chwalić dnia przed zachodem słońca, być może uda się zorganizować tę opiekę tak, by rodzice zamieszkali obok mojego miejsca zamieszkania, co rozwiązywałoby wiele problemów.

Rozpoczynający się nowy, bynajmniej nie ekscytujący życiowy etap, niesie ze sobą mnóstwo osobistych komplikacji, związanych między innymi z tym, że jako rodzina będziemy musieli się rozdzielić, co jest dla mnie szczególnie trudne i stresujące. O ile przywykłam do życia w rozłące z moim mężem, taka specyfika jego pracy, o tyle nigdy dotychczas nie rozdzielałam się z moją córką. I choć z formalnego punktu widzenia jest prawie dorosła, to prawie, jak wiadomo, czyni różnicę, a ponadto nadal uważam, że potrzebuje pewnego rodzaju opieki i wsparcia. Wiek nastoletni wymaga troski. A jednak nie udało mi się znaleźć lepszego rozwiązania.

Konieczność łączenia tych dwóch światów będzie nie lada wyzwaniem i szczerze mówiąc, nie wiem, czy podołam, a w zasadzie jak podołam, bo podołać muszę. Kwestia kosztów. Jestem naprawdę przestraszona, mam wiele obaw i się martwię. Jak zawsze o wszystko, wszystkich i za wszystkich.

To rodzaj życiowej niesprawiedliwości, że czas, w którym same potrzebujemy wsparcia i marzymy o tym, żeby wszyscy dali nam święty spokój, obfituje w problemy związane z dorastaniem dzieci i starzeniem się rodziców, nie wspominając o potencjalnych problemach w relacjach. Niby taka kolej losu, a jednak, co sytuacja to inna trudna historia. Nie ma dobrych rozwiązań. Na szczęście mam wsparcie męża i najważniejsze, mam brata, który traktuje problem równie poważnie i bardzo doceniam, że możemy w tej sprawie działać wspólnie i nawzajem sobie pomóc.

Piszę o tym, bo najpewniej sytuacja sprawi, że rzadziej będą się pojawiać moje wpisy, a może nawet przez jakiś czas w ogóle. Taki etap.

Trzymajcie za mnie kciuki.

Wygląda na taką, co też się martwi.